حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت دویست و دوم :
سیمین کلافه و عصبی دستش را پس کشید: بسه وصال! نمی خوام حتی یه کلمه بشنوم!
وصال با چشمانی خیس و ملتمس دوباره دستش را گرفت: تو رو خدا عمه! امون بده... بذار حرفمو بگم!
_ امون بدم چی بگی ها؟ باز از اون پسره دفاع کنی؟ قاتل بودنشو توجیه کنی؟
وصال عاجزانه نالید: رادمهر نمی خواست دامیار رو بکشه. قصدش کمک و محافظت از من بود.
سیمین طغیان کرده صدا بالا برد: ولی کشت. دامیار منو کشت. بچه م عین Ú

لطفا صبر کنید...

هدی
0برای طرز فکر پروا و جمشید متاسفم